Zomer ’99. Iedereen heeft hard getraind voor het hoogtepunt van het seizoen, de boulderwedstrijd (worldcupfinale) in buttermilks USA. Alle concurrenten zijn aanwezig, Timmy Fairfield, Jacky, een paar rus-achtigen met moeilijke namen (rahkmetov etc.), Malcolm Smith, de enorme buffel Pedro Pons, Dave Graham (toen nog niet zo goed als nu!) en als mijn belangrijkste concurrent, Chris Sharma. Nu zitten we met zijn allen in de isolatie. Klem is helaas ziek en kan niet meedoen. Jerry pakt meteen het stomme hoedje van Daniel Dulac af en maakt er veelbetekenende gebaren mee richting zijn achterste. Een hoop Frans gepruttel uit de mond van de arrogante Dulac is het resultaat. De meeste zien er de lol van in. Ik moet pas over 4 uur, als een-na-laatste. Rustig aan begin ik met opwarmen. Ik doe een paar bouldertjes van Yuji in de eerste poging, erg mooi. Ook een goede klimmer trouwens, die yuji en een grappenmaker. Blijft de sfeer in de isolatie tenminste ontspannen. De eerste boulderaars moeten aantreden, dat is wel een nadeel van als laatste klimmen, je mist de hele wedstrijd. Nou in ieder geval zijn we van die eikel van een Dulac af, wat een kwal zeg. Ik doe nog even een paar onefingered pull-ups, Jacky zegt dat ik me niet nu al moe moet maken. Doe ik ook niet Jacky, zeg ik terug. Hij kan er wel om lachen. Ik wens hem succes als hij moet beginnen.

 

Fuckerdefuck, al dat wachten. Chris lijkt volkomen ontspannen. Ja fuck you denk ik, dat is ook makkelijk als je Chris bent. Zelf heb ik de laatste tijd ook niet onverdienstelijk geklommen, The Big Four allevier geflashed (met spotters erbij, hoor !), best wel spannend. Kheops net niet geklommen, maar ik had de methode ook fout, blijkt nu. Qua routes een beetje stilgestaan, alleen Mortal kombat nog geklommen in de 3e poging, dat is echt geen 8c, eerder 8b+, maar goed niet zeiken.
Ik eet nog snel een protein bar en zet keihard ‘Osdorp’ aan ‘to sharpen up my mind’.

 

“Ik ben een zware jongen, maar hij is zwaarder, ik ben een moordenaar, maar hij is moordenaarder !.”

Goede texten zoals altijd.

Er zit bijna niemand meer in de isolatie, Yuji en Philippe zijn net al begonnen, Ben is nu aan de beurt. Klimt trouwens nog best aardig, voor zo’n oude kerel (>30). Chris begint eindelijk met opwarmen, wat een wrede pecs ! Goddam, zelfs Pedro is onder de indruk. Jammer van zijn voetenwerk… Malcolm Smith wijst Chris in een boulder nog wat treedjes aan die hij zelf niet gezien had. Ik begin nu de spanning echt te voelen. Pedro en Malcolm zijn ook al aan de bak, hoe goed zullen ze klimmen ?? Hierna is Dave, dat betekent dat ik hierna ben…

 

STRESS !! HAAT !!

 

FOCUS…

 

Ik hoor de luidspreker mijn naam roepen en ik begin…
De eerste boulder is makkelijk, ik hoef hem nauwelijks in te lezen. Beginnen aan twee aflopertjes, kruisen naar een redelijk 3-vinger-randje, ondergreep bijpakken, voetjes op wrijving en….. lift off ! Goede knijpgreep in een 45 graden overhang, bijpakken, toe-hoekje en voila de eindbak alweer. YEAH !

 

De tweede boulder is een stuk lastiger, een extreme plaat van 8m hoog. Voorzichtig rits ik mijn Zlippers dicht, haal diep adem en sta..
Na twee pogingen kom ik redelijk relaxed bij de zone-greep. Nu hoog opstappen, dan nog een paar scary traversepassen zonder noemenswaardige grepen. Ik stap… binnendoor met rechts, rustig strekken… ZLIP !

 

BAFFFF..

 

Ik ben opeens weer beneden, klotekutgrrvrdmm..
Mijn ass doet ook pijn van de landing. Rottige stealth-rubber ook ! Volgende keer maar weer fusion-S3 (by Boreal). Later hoor ik dat Philippe leDenmat als enige deze boulder heeft getopt !

 

5 minuutjes op adem komen en dan naar probleem 3.. OH OH.. een hoekversnijding…
Not my specialty..

Ik lees hem in en in, maar het lijkt onmogelijk, geen logische oplossing. Al drie keer uit de instap geflikkerd.. fuck fuck fuck.. nog maar weinig tijd.. Opeens weet ik het !
De zijkant..
Ik pak de zijkant en ros me bruut door de instap, zwaai nu mijn voet naar een treedje op de andere kant en duw.. hard .. geheel quarryman style. Ik voel.. pijn.. langzaam kom ik boven mijn voet… kuuut alleen een minirandje voor mijn hand.. ik pak door en… het houdt.. De pijn in mijn nagels is onverdragelijk..

 

nppfff.. pak de hoek bij.. voetje.. voorzichtig..

 

Drukken met die voeten..

 

Ja ja…

 

In een orgasmatische ervaring pak ik door met links naar een klein zijrandje, draai in en KAAAAAAAAHH. Oh yeah ! Boven, even bijpakken voor de jury en plop.. down.

 

Beneden voel ik wat nat aan mijn vinger.. bloed.. anderhalve nagel liggen er grofgezegd wat losjes bij. Het begint ook verrekte pijn te doen. Ik knip de resten van mijn twee gewonde nagels af.. aaarghh. Ik bloed als een rund.. Tapen dan maar.. Ik tape mijn vingers in met sporttape… Het tape wordt snel rood…En nog twee boulders te gaan.

 

Een paar happen banaan en ik moet weer. Dit is de makkelijkste boulder van het stel. Met dodelijke zekerheid klim ik in de eerste poging naar de top, mijn vinger begint wel weer pijn te doen.

 

Dan is het wachten op de laatste boulder en die komt.. Tjeezus.. wat een dak..Fatman eat your heart out, dit is echt Fatgiant!
Ik weet dat deze boulder de wedstrijd beslist. Ik begin hoerig opgevouwen en pak gaston door naar.. tja niks eigenlijk.. Met enige inspanning weet ik het vast te houden.. nu links een intermediair, hup door naar een goede mono, ik heb hem en dan… mijn voeten schieten weg, ik hang even aan een vinger, maar de pendel is te groot en ik val. Poging twee kom ik er weer op hetzelfde punt uit, maar iets closer..

Derde poging, laatste kans…

Het begin gaat nu volkomen soepel, ik dyno door naar de mono… en .. KAAAAHH.. ik houd hem… pak bij op de bolling van de wand, zwaai nu mijn voetjes omhoog en maak een toe-hoek ver boven mijn hoofd. Trekkend aan mijn teen komt mijn linkerhand langzaam omhoog… een klein bolletje.. Ik maak van mijn teen een hak, en kruis over naar de rand van de wand en knijp met met duim op een greepje om de rand. Nu moet mijn voet los.. langzaam laat ik hem gaan en snok door met links naar een gaston-kommetje om de hoek.. Mijn rug lijkt te exploderen ! Met een laatste krachtsinspanning zet ik mijn voet op het kleine bolletje en ga naar links hangen, meer in de greep. Kreunend en bloedend kruis ik over naar een ondergreepje.. nog een pas.. ik draai in… FOUT ! Ik maak een voetwissel en meer dood dan levend kom ik los op weg naar de eindgreep… Bijna gaat het mis.. met meer geluk dan wijsheid komt mijn voet op een klein treedje links en ik pak huilend bij op de eindgreep !

Als een dooie vis laat ik me naar beneden vallen. Vaag hoor ik het publiek juichen… Yuji komt me feliciteren terwijl de tranen me nog over mijn gezicht lopen.

 

Ik probeer rustig adem te halen..

 

Nu komt Chris..

 

My god… met de instap heeft hij uberhaupt geen probleem en ook de mono houdt hij in de eerste poging ! Gelukkig ziet hij een treedje niet en komt hij naar beneden gezeilt. Tweede poging Chris: Treedje gezien, maar hij gaat ergens anders staan en pakt op een of andere manier statisch door. Het publiek houdt zijn adem in maar ik weet al beter… Chris campussed door met zijn handen volkomen fout.. Voor de laatste pas moet hij totaal gekromd door naar een treedje.. Hij vouwt zich op en… jawel… hij houdt de knijpgreep al knijpend en pakt nu bovenop bij.. Wat een wrede bruut..

 

Ik kan het niet geloven, zo gevochten, zo geleden, zo veel getraind..

 

Weer tweede.. die verdomde Chris ook !