Soms is een jaar wachten op een alpen zomer veel te lang. Twee weken Spanje maakt een hoop goed, maar is toch anders. Lang op vakantie gaan lijkt voorlopig nog een probleem in de wintermaanden. Moet je dan toch echt, persee, alpien klimmen en heb je niet de tijd om te acclimatiseren dan schijnt Schotland de juiste keuze te zijn.

 

Het is zaterdag ochtend. Ik loop op het veldje in de Ith naar de bus. Wie zie ik daar staan?... Bart. Een boom van een kerel. Ruig en tevens oud cursusgenoot. "Goeie morgen, ga je mee naar... Schotland" zegt hij. Affijn, van het een komt het ander en voor dat we het wisten stapten wij samen op de boot naar het verre noorden.

 

Bart en ik, we kenden elkaar niet goed. We wilden alle twee heel graag klimmen. Maar tochtgenoten die ook in de winter mee wilden en konden hadden we nog niet. Na een paar biertjes s'avonds op de boot bleek al snel dat we in de zelfde richting dachten. Dit zou pas het begin van onze winterklimcarriere zijn. Stiekem werd er al gedroomd van de grote wanden........

 

De wekker gaat om zes uur. Het standaard programma wordt afgedraaid. Hally kleren aan, fleece er over heen. Een blik naar buiten, het regent. Dus ook het bijna weer opgedroogde gore-tex pak mag aangetrokken worden. Een paar bruine boterhammen, kopje thee en glaasje melk worden genuttigt. In stilte wordt dan eerst drie kwartier over asfalt gelopen, dan drie kwartier over een pad waar alleen auto's van schotse gidsen mogen rijden. Op de parkeerplaats even een musli-reepje. Daarna volgt nog het pad naar de CIC-hut, leuk hutje waar alleen schotten mogen slapen. Dit duurt meestal een uur. Het wordt overigens steeds meer genieten, de regen houdt op, deze verandert in sneeuw en hagel. Dit gaat dan gepaard met een heerlijk van de noordpool afkomstig briesje, waardoor je perfect om je heen kunt kijken naar de in de mist gehulde wanden van de Ben Nevis.

 

 

The Curtain(IV,5)
Vijf dagen hadden we al geklommen en op dag zes besloten we dat weer te doen. Ons oog was gevallen op "The Curtain". Volgens het gidsje:" a perfect introduction into the steeper ice climbing". De route bestond uit drie lengtes. De eerst had een lengte van 45 m en een practisch egale hellings hoek van ongeveer zeventig graden. Het was gebruikelijk dat ik de eerste lengte deed. Best een beetje gespannen begin ik te klimmen. Het ijs zat goed vast, af en toe kaatsen je bijltjes alleen tegen de rots. Het ging lekker en Bart kon al snel nakomen. Heerlijk beschut kon ik hem vanuit een klein grotje zekeren. Normaal klimmen we om en om, maar hij gaf aan dat het allemaal niet meer zo lekker voelde en dus mocht ik ook de tweede lengte doen. Eerst moesten we echter nog van plaats wissellen. Het grotje was klein, te klein. Kruipend kwam hij over me heen. Hij had dus z'n stijgijzers nog aan en zijn bijltjes in zijn handen. Dit vond ik niet meer leuk. Voor dat ik het wist stond ik echter weer in het ijs. Bart schreeuwt dat ik moest blijven staan, "even een foto nemen". " nu niet!!, moet nu echt klimmen!".De tweede lengte was duidelijk iets zwaarder, stijler; stukken tachtig a vijventachtig graden. Met echt klimmen bedoel ik dat het nu even alleen ik en het ijs is. Ten eerste val je niet graag als je stijgijzers aan je voeten hebt en ijsbijlen in je handen. Ten tweede weet je in schotland nooit hoe ver je zou vallen.

 

Natuurlijk plaats je wel tussen zekeringen, ijsboren, maar in schots ijs weet je nooit of deze het wel zullen houden. Koppie er bij dus. Stap voor stap, bijltje voor bijltje klim je dan rustig omhoog. Het is een kwestie van vertrouwen in je zelf. Vertrouwen in de plaatsing van je bijlen. Er op kunnen vertrouwen dat jij al weet wanneer je daarop kunt vertrouwen. Ergens links in de rots zitten twee mephaken, de standplaats.

 

Het enige dat mij daar nog van scheid is een breed stuk rots. Nergens kan ik m'n bijltjes meer plaatsen even lijkt het erop als of ik er niet bij kan komen. Net als in rots moet je soms even rustig de tijd nemen om na te denken over hoe de volgende passage te overwinnen. Mijn rechter bijl plaats ik zo dicht mogelijk tegen de rechterkant van de rots. Onder de rots loopt nog een klein sneeuw bandje. Ik trek mijn linkervoet hoog op om deze daarop te plaatsen. Heel rustig probeer ik hier op te gaan staan. Tijdens het uitdrukken van mijn linker been moet ik vooral m'n bijltje goed blijven belasten..... .
Gelukkig doe ik dat. Ik denk aan het goed belasten en niet aan wat er eventueel zou kunnen gebeuren. Uiteindelijk kan ik met mijn linker bijl in de haak komen. Kan ik op mijn linker been gaan staan en mijn rechter bijzetten. Ik maak stand. Als Bart op de standplaats aankomt is het koud geworden, tenminste ik heb het koud, bibber een beetje. Ik probeer hem over te halen de laatste lengte te doen. "goed voor je zelfvertrouwen, je kunt het makkelijk". Hij geeft aan dat net bij het maken van een pas zijn bijltje er bijna uitvloog. " dat heb ik ook snel als ik naklim, ben je niet zo geconsentreerd". Mijn pogingen om hem over te halen mislukken. Gelukkig vergeet je als je in het ijs staat alle kou. Alleen het eerste gedeelte was nog stijl. Op het moment dat ik in dat gedeelte mijn linker bijl diep boven me in het ijs heb geslagen, zodat ik met rechts een boor in kan draaien komt er flink wat sneeuw over me heen(lawinetje). Je weet dat het niets uit hoeft te maken, gewoon aan je bijl blijven hangen en je schroef verder blijven indraaien. De uitklim is makkelijk, niet zo stijl meer waardoor je je echter wel een weg door een halve meter verse sneeuw moet banen. Een hele grote slinge om een heel groot rots blok. Lekker zitten vast aan een perfecte stand. De route zit er weer op.Ik krijg zin aan een biertje. Nog even naar beneden lopen et voila.

 

In totaal hebben we acht touren gemaakt. Het was prachtig. Een aanrader voor een ieder die toe is aan iets ruigere omstandigheden.